Bihun Goreng

"Td mak I* telefon, die kate mak rase kau susah hati, sebab tu lah mak tepon.."
Wow, mak saya tak penah pon camtu, kate saya dalam hati. Tapi saya tetap sayang mak saya sebab redhanya dia pada saya maknanya Allah juga redha pada saya. Walaupun agak jeles ngan rumet saya sbb hampir setiap hari die akan call rumah atau familynya call nya, tapi sy xlah lupe tanggungjawab call rumah tanya2 kabar camtu...
Tp bile ade org kata 'Mak kita ade link ngan kita,kalau kite sedih mak kita mesti rase, pk ape2 mak kita mesti rase', saya jadi ragu. Macam tak caye je...Tp saya tak pk sgt la, malas nak layan asalkan makan pakai kasih sayang cukup, ok la tuh...
Pada suatu hari, m,ase tu da balik Malaysia, biase la kami gi spital pagi2, mase patient nak bekfas, then one day, bekfas diorang bihun goreng, tp saya rase nak makan sangat, walaupun bihun goreng tu biase je, putih je kaler die dan saya tak nampak pon ade patient makan dengan asiiiikkk ke ape, tp sy pk ya Allah, ptg ni nak gi beli bihun, nak goreng bihun, sedap nye. Disebabkan kesibukan terhalanglah niat saya nak beli bihun.
Sekali, mase cuti deepavali tu saya balik naik bas, bas tu pulak susahnye nak tido, terhuyung-hayang jee. Bila sampai rumah, sy mmg penat. Usai solat subuh, saya terus tido, tengahari baru bangun. Masa tu takde orang kat rumah. Dengan perut yang lapa tu, saya bukan saji. Subhanallah, bihun yang saya nak makan hari tu!Sebijik, sama ngan bihun kat hospital tu,rupe jelah. Rasa tatau la plak tak taste the one in the hospital :). Terharu amat sy, tak tahu nak ckp ape. Mungkin ia sekadar bihun goreng, tp itulah message yg sy telah hantar pada mak saya melalui qalb. Maha suci Engkau ya Allah, aku memang hamba yang tidak bersyukur.

Ayah penah kata : Die tahu anak2 die kuat dan tahu bila nak cari mereka. Maybe that's y they leave even during hard times, to make me tougher...

Marilah kita sejenak mengingat
kasih ibu bapa yang tidak terkira
walaupun dirinya letih dan penat
namun di wajahnya tetap bergemberi

cubalah bayangkan kasih ibubapa
yang mengasuh kita petang dan pagi
hanya dibayangkan banyaklah yang lupa
setelah dewasa tak berguna lagi

bila ibubapa telah dibawa pegi
menuju pusara meninggalkan kita
baginya permata tak berguna lagi
selain doa dari anak yang bertakwa